Handenvrij op de schouders dragen 1: Minimeis

Handenvrij op de schouders dragen 1: Minimeis

Eerlijk is eerlijk. Op een gewone geboortelijst staan weinig dingen waar ik wild van word.

Als het gaat over draagzakken of fietsstoeltjes spits ik al eens de oren, maar met de rest heb ik, persoonlijke mening natuurlijk, weinig voeling.

Uit nieuwsgierigheid trok ik in oktober naar de beurs Kind und Jugend. Dit is een internationale beurs in - hoe kan je het raden - Duitsland, met de nieuwste snufjes op het vlak van babyshizzle. Later meer hierover, maar ik moet zeggen dat ik voor veel spullen door het bos de bomen niet meer zag.

Bij twee standen klopte mijn vaderhart net iets harder. Mijn interesse werd instant aangewakkerd.

Wat is er namelijk typisch vaderlijk? Een typisch vaderbeeld? Voor mij is dat (onder andere) een kind op de schouders dragen. Mijn vader deed het met mij, en ik doe het met mijn kinderen. En ik denk dat dit voor veel vaders geldt, niet?

Bij die twee standen hadden ze dus schouderdragers. Geen draagdoeken, draagzakken of -rugzakken. Neen, een systeem waarbij de kinderen veilig en beter op jouw schouders zitten. Het kan bij de moeders, het kan bij de vaders. Wanneer ik er met andere ouders over spreek, merk ik echter dat het vooral de vaders zijn, die aandachtig luisteren. (zonder ze allen over dezelfde kam te scheren natuurlijk).

Thuisgekomen heb ik beide merken aangeschreven met de vraag of ik hun producten mocht testen. Gratis en voor niets, gewoon omdat ik het zo’n coole concepten vond. Beide merken hapten toe en de voorbije maanden testte(n) ik (en wat vrienden) deze producten. Ik nam ze mee op reis, op weekend en liet vrienden er door de tuin mee huppelen. Genoeg introductie: tijd voor een mening. Te beginnen met Minimeis.

Schouderdrager Minimeis

Cool Vaderklapweetje om te beginnen: dit product is ontworpen door Noorse vaders. Vier vaders werkten vijf jaar lang aan het ontwerp en design van dit product. Ondertussen begint het stilaan de wereld te veroveren. Gek trouwens dat dit soort dragers in België nog altijd niet echt bekend zijn.

Groot is de Minimeis drager niet. Opgeplooid past hij onder onze buggy, in een valies of in de koffer. Met 40x30x10cm best wel compact dus. Dichtplooien is eenvoudig: trekken aan het riempje met “pull to fold” als aanwijzing. Eén keer trekken en je plooit het op.

De drager is geschikt voor kinderen van zes maanden tot ongeveer vijf jaar. Er is een riempje voor over de buik en bijgeleverde schouderriempjes. Je kind vastmaken doe je op twee punten: aan de beentjes en over de buik en/of schouders.

Ik vind het er qua design wel ok uitzien, al is dit natuurlijk helemaal subjectief. Het grootste voordeel zit hem volgens mij in de ruggensteun. Zo kan jouw kind niet plots achterover vallen.

Ook de ergonomie - of hoe heet dat? - zit wel snor. Het zit stevig rond en op de schouders en verlicht zo de belasting. Extra riempjes over de borst en onder de oksels zorgen dat de drager goed blijft zit zitten.

Een tip voor de makers misschien: ergens wat jammer dat er geen rugzakje of opbergruimte geïntegreerd is. Misschien is dit een tip voor een volgend model?

Ik keek er lange tijd naar uit om mijn kinderen op mijn schouders te dragen. Het grote voordeel van een drager zoals de Minimeis G3 is dat je de handen vrij hebt én het kind toch veilig vastzit. Hierdoor verhoogt jouw mobiliteit, kun je bukken, dingen oprapen, openen, etc. Kortom: vlot bewegen zonder schrik te hebben dat het kind van de schouders valt.

2018 november minimeis (4 van 63).jpg

Conclusie: ik ben een fan. Een cool product ontworpen door vaders. Helemaal Vaderklap dus. Als je het mij vraagt, een waardige concurrent voor de draagzakken.

Meer over Minimeis


Zoals reeds aangegeven, werden we voor dit artikel noch betaald noch gesponsord. We wilden dit testen omdat we het oprecht een vadervriendelijk concept vinden.

Bedankt aan makker M. Camps om vrijwillig model te spelen.

 

 

 

 

Vaderklap founding vader Pieter is de trotse vader van M1 en M2, volgde als West-Vlaming zijn vrouw richting Limburg, houdt van eten en koken en blogt rond die laatste passie op Hot Cuisine de Pierre.