Moederklap: Kristien

Naar aanleiding van Vaderdag geven we hier voor één keer het woord aan de moeders, de partners in crime. Vier moeders nemen de pen op en richten zich, in geheel hun eigen stijl, tot hun mannen. Tijd voor een portie Moederklap.

Aan de vader van mijn kind

Het doet wat met je, ouder worden. De clichés kloppen als een bus, want ook ik vraag me soms af wat we met al die tijd deden voor kleine R. er was. Een goed half jaar geleden stond onze wereld op z’n kop bij de geboorte van onze dochter. Dat was voor ons allebei aanpassen.

Na de bevalling was ik mijn nuchtere zelf, ik was vooral heel blij dat onze dochter gezond en wel was, dat alles goed gelopen was. Voor mij was het voornamelijk een kwestie van al die literatuur die ik in de voorbije maanden verorberd had, in de praktijk om te zetten. Maar jij, mijn lief, was helemaal van je sokken geblazen.

Eindelijk kon je dat kleine meisje zien en voelen.

Eindelijk was ze niet meer alleen van mij, eindelijk uit de buik.

Je kon wel van de daken schreeuwen dat jij dit wonder gemaakt had. Ik zag je ogen schitteren en ik hoorde je al dromen van samen naar de speelgoedwinkel te gaan en uren te spelen met je kersverse dochter.

Ik denk dat je het af en toe moeilijk vond. Want laat ons eerlijk zijn, zo’n klein mensje is de eerste maanden helemaal verknocht aan de mama voor heel wat basisbehoeften. En spelen doen zo’n kleine kindjes eigenlijk ook niet. Ik zag de ontgoocheling in je gezicht als ze weer maar eens moest eten, en daarvoor terug naar de mama moest. Of die angstige blik als ze maar niet stopte met wenen, maar van zodra ik haar vastnam alles goed was. Ik denk dat je dan soms een beetje boos op R. was. En jaloers op mij. Ik heb immers drie maanden quality-time gehad met onze dochter, terwijl jij al lang terug aan het werk was.

Je stelde me honderdeneen vragen over wat je moest doen met dat kleine ukje en ik gaf je antwoorden. Maar ach mijn lief, eigenlijk wist ik het ook niet altijd hoor.

We zijn ondertussen een half jaar verder, en ook kleine meisjes worden (een beetje) groter. Van zodra haar papa binnenkomt na een lange werkdag flapperen haar armpjes en verschijnt een glimlach tot achter haar oren op haar gezicht. Het gaat niet lang meer duren tot ze echt speelt, en je huisjes met haar kunt bouwen met de blokken. Het gaat niet lang meer duren voor ze haar eerste woordje zegt. Het zou zomaar kunnen dat ze papa zegt voor er sprake is van mama.

Mijn lief, ik denk dat je dochter haar papa graag ziet. Dat ze elke dag haast niet kan wachten tot je thuis komt. En ik met haar.

 


Kristien is de dame achter de blog #Sweggers, de steun en toeverlaat van Mattias en moeder van baby R.