Moederklap: Geertrui

Naar aanleiding van Vaderdag geven we hier voor één keer het woord aan de moeders, de partners in crime. Vier moeders nemen de pen op en richten zich, in geheel hun eigen stijl, tot hun mannen. Tijd voor een portie Moederklap.

“Papaaaa”, klinkt het vrolijk in drievoud als de voordeur open en dicht gaat. “Nee jongens”, antwoord ik, “papa komt straks pas, ik liet gewoon even de poes binnen.” O, verder dan maar naar The Power Rangers en ik verder naar mijn braadkip.

Het is zo’n zeldzame avond, eentje waarbij papa nog eens een stapke buiten zet. Versta mij niet verkeerd, wij zijn geen kluizenaars, maar papa is nogal een huismus. Niks mis mee, zeker niet als mij dat wat meer kansen geeft om eens op de lappen te gaan. Op de lappen gaan...

Waar is de tijd?

Dat je tot 4u ‘s nachts pinten kon hijsen om de dag nadien tot 13u uit te kateren. Laat ons zeggen dat “op de lappen gaan” het tegenwoordig met veel minder poeha moet stellen. Vanavond wordt dit door mijn man ingevuld met een afterwork drink.

So long rock & roll...

Terug naar de orde van de dag: avondeten. Snel even een pot appelmoes opendraaien, de braadkip warm houden en aardappelbolletjes in de oven bakken. Op avonden als vandaag houd ik het graag makkelijk. 3 koters en 1 volwassene: ik ben serieus in de minderheid en enige bijval van de poes hoef ik niet te verwachten. Dus ik kies mijn prioriteiten. “Storm, kom nog even je huiswerk maken. En Boets, wil jij even helpen met de vaatwasser?”, flans ik er nog tussen. Hé, mijn zonen moeten meedraaien in deze avondspits. Die Power Rangers moeten maar even wachten.

De avond loopt vlot, hoera! Nee, dat is niet altijd zo. Soms lijkt het alsof ik geen 3 zonen, maar 3 Hellevegen onder mijn dak heb die vooraan in de rij stonden toen het talent “Estafettegewijs Kuren Verkopen” werd uitgedeeld. Zo niet vandaag dus: Tafel wordt afgeruimd, nog even tv kijken en dan tijd voor bed. Olympische aflossing “Kinderen in bed stoppen” wordt in gang gezet en ze volgen gedwee. Klein inwendig vreugdekreetje.

Net als ik de laatste slaapkamerdeur dicht trek, gaat de voordeur open. Geen vrolijke “Papaaaa” ter verwelkoming, maar een “Hé schat” met een zoen. Ik ben blij dat hij thuis is, die man van mij. We schenken een glas wijn uit en vertellen over onze dag. Volwassen-praat, heerlijk. Ik vertel dat de kindjes flink waren en dat de avond vlot verlopen is. Hij is trots en opgelucht. En ik bedenk dat ik dankbaar ben. Dankbaar omdat ik weet dat de avond ook ongeveer zo verloopt als ik de deur uit ben. Soms heeft hij echter pech en heeft hij de Hellevegen meegebracht van school...


Dankbaar omdat wij allebei de kar trekken. Hij is mijn werkpaard als ik het even niet meer trek en nood heb aan mij-tijd. Het kan zo’n deugd doen...

En morgenvroeg, als onze koters nog met kleine oogjes en bedhaar aan de ontbijttafel zitten, smeert papa de boterhammen en zeggen zij dat ze papa gemist hebben. Ik stiekem ook.

De molen der routine zet zich weer in gang. Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met wat routine.

So long rock & roll, again...

Als een geöliede machine zorgen we dat iedereen met een gelijk paar sokken en gevulde brooddoos tijdig de deur uit geraakt. Als we elkaar nog een snelle zoen geven aan de voordeur en elk onze eigen weg op gaan, besef ik: Wat een team! We rock! Ik zou dit nooit zonder hem kunnen.

 

image1.JPG.jpg

Geertrui is de wederhelft van Tom, één van onze schrijvende vaders en samen hoeden ze drie zonen.