Leve de Kermis

De kermis. We zijn het ontgroeid. De gloriedagen van vroeger, het dorpsgevoel en dorpsgewoel heeft plaatsgemaakt voor luidruchtige machines met luide muziek die hun mosterd halen uit de jaren tachtig en negentig. De attracties worden steeds heftiger in ontzaglijker. Ik zie het als vergane glorie en teloorgang. Gezelligheid weggespoeld door overdaad.

 

Een kleine negatieve ondertoon ik weet het. Vroeger bracht de kermis mensen bij elkaar. Iedereen moest erbij zijn. Nu zijn er nog enkele groepjes gegadigden,  die hun adrenaline te halen uit steeds extremere attracties, en lijkt de kermis de groep van voor- en tegenstanders uit elkaar te drijven. 

 

Misschien zoekt de jeugd het, net als ik, momenteel ergens anders. In pretparken met veel verhalen, fantasie en een prachtige filmische omkadering. Een plaats waar tussen de overlading aan geluid ook plaats is voor rust. 

 

Maar er zijn nog klassiekers te vinden. Botsauto’s, schietkramen, viskramen, oliebollen & draaimolens. Meesterstukken van eenvoud. Ze brengen het dorpsgevoel dat - net zoals in Frankrijk de petanque - de buurtbewoners naar het plein zuigt. Ik ben blij dat A. de eenvoud kan smaken. Dat hij er plezier in kan hebben om z'n eendjes op het droge te hijsen vergezeld van een glimlach. 

De eenvoud van een rondje eendjes vissen. 12 stuks alstublieft meneer. De pretlichtje en de sprankel van het water kan je zien in de ogen van je kind.

De kermis, het blijft toch iets moois.