De crèche: kinderpret à volonté

Hoe gek is dat? Je weet pas dat je vrouw zwanger is en je mag al op zoek naar een crèche. Vrienden noch familie zijn op de hoogte, maar die crèche of onthaalmoeder, die moet je het heuglijke nieuws al vertellen.

U staat nummer 78 op de wachtlijst.

I was zes weken zwanger en we spreken hier niet over één of andere grootstad, maar over het landelijke Diest. Dimi had meer geluk. Bij hem was er nog een plaatsje. Zij het, één enkele. Ook de kostprijs (bij privécrèches) is vaak geen lachertje. Wachtlijsten en gepeperde rekeningen, het systeem is duidelijk niet meer aangepast aan onze huidige maatschappij.

Laat ons op De Dag van Kinderverzorgster echter even de politieke shizzlewizzle vergeten. Onze diepste respect gaat namelijk uit naar de verzorgsters van onze kinderen. A verliet de crèche een paar maanden geleden, maar M en R zitten er nog.

Lange tijd zit je als ouder, ja ook als vader, met een schuldgevoel. Je kind achterlaten bij “een vreemde”…tot je door hebt dat die klein mannen het daar niet zo slecht hebben.

Ze eten vaak meer dan thuis. Ze slapen (meestal) langer dan thuis. Ze hebben hopen tot bergen speelgoed. En ze hebben vooral verzorgsters die omgaan met hen alsof het hun eigen kind is.

In elk groepje staan verzorgsters die vol overgave zich ontfermen over toch wel dat kostbaarste bezit van ons. Ze verversen hun pamper, geven ze drinken en eten, stoppen ze in bed, lezen ze boekjes voor en troosten ze als ze pijn hebben of mama (en hopelijk ook papa) missen.

Ze zijn mama’s (en papa’s) ad interim.

Onze kinderen geven ons bij aankomst nu hun doekjes en fopspenen en lopen gewoon naar het speelgoed. Een “dada” en een kusje en de speeltijd begint.

 

Van dat schuldgevoel schiet nu nog weinig over. Er is misschien zelfs een tikkeltje afgunst, want geef toe: een dag lang zorgeloos spelen, hoe zalig kan het leven zijn?

De kinderen brengen: het is als vaders ook altijd een belevenis.

“Damn, die mond hangt nog vol choco, dat truitje hangt scheef...” of "oh nee, ze deed net in de auto nog eens een pampertje vol, wat gaan ze nu weer niet denken?”.

En dan verversen ze probleemloos die pamper in een tempo waar we alleen maar kunnen van dromen. Oefening baart kunst, dat is duidelijk.

Nog even om de hoek kijken of ze toch wel goed aan het spelen zijn en dan laten we ze weer achter. Zonder schuldgevoel, want we weten dat ze hier goed zitten.

’s Avonds ophalen is ook altijd leuk. Stiekem even kijken wat ze aan het doen zijn, om dan de lach op hun gezichten te zien verschijnen en hun de laatste meters zien afleggen richting onze open armen.

Bij thuiskomst krijgen ze meestal een gigantische klop. Je zou voor minderen na zo'n drukke speeldag. Even bekomen van een intensieve speeldag.

Caroline, Carine, Kristel, Lien, Heidi, Lindsay en alle andere dames (en heren) van ’t Kevertje en Tolifantje, jullie zijn de helden van M, A en R.

En zeker die van ons. Bedankt!

Respect en vuistjes!

De vaders